Crisis. Krimp. Het wordt allemaal minder. Sla de krant open, kijk tv. Rampen, onheil en ongeluk. Voer voor populisten. Voor je het weet, ga je er in mee. En toch is het gek. Waarom is minder niet gewoon meer? Dat vroeg ik me een aantal jaren terug ook al eens af op deze site. In mijn historie vond ik het gedicht wat ik toen maakte. Nog behoorlijk actueel, als je het mij vraagt. Bij deze dus nog maar een keer op herhaling:
Groei
Het groeit niet meer
Geen nieuwe droger
De auto kleiner
Of erger: de deur uit
Hier blijven
Want het huis wordt niet verkocht
Geen vakantievlucht
Want vluchten kan niet meer
Het krimpt
Geen nieuwe kleren
Oude schoenen
Nieuwe zolen
Minder werk
Geen werk
Tijd over
Tijd
Liggen in het gras
Dat groeit
Turen naar de bomen
Die groeien
Luisteren naar pasgeboren vogels
Die groeien
Spelen met je kind
Dat groeit
En je besef
Dat groeit
Je groeit