Lieve Dick,
Toen ik thuiskwam van een weekje uitwaaien, vond ik je brief in de bus. De grijze rand om de envelop bereidde me voor op slecht nieuws. Met angst om het hart maakte ik ‘m open. Ik kon mijn ogen niet geloven. Je bent dus vertrokken. Voorgoed. Op de voorkant van de kaart een foto in lichtgrijze tinten. Jouw versterker en een paar gitaren, die gebroederlijk met hun body’s tegen elkaar aangeleund wachten op de volgende set. Die set zal ik niet meer met je mogen spelen. Niet hier, in het nu, in ieder geval. Misschien later ooit nog eens. Ik denk aan de mooie optredens die we hebben gehad. Aan de cd Tussen Zoet & Zout waar we met zoveel lol aan hebben gewerkt. Die voor mij zo belangrijk was, om me te ontworstelen aan foute keuzes die ik had gemaakt. Op die cd stond onze eigen uitvoering van Het Water. Ik heb Fokke gebeld en hoorde dat je altijd zo trots was op die track. Ze hebben het gedraaid tijdens je begrafenis, vertelde hij. Ik kon er niet bij zijn, want ik was ver weg. Ik huilde. Nu weer. Muziek verbroedert. Jij was een broeder. Je speelde zoals een bas moet worden bespeelt. Less is more. Met weinig deed je veel. Zoals alle echte groten. Nu moeten we je ondersteuning missen. Sijmy, Dirk, Chris en je moeder het meest. Jouw noten staan voorgoed op onze cd, jouw beeltenis voor altijd in mijn hart. Het was te vroeg Dick. Veel te vroeg. Maar ja, een publiek kun je bespelen. De dood, die rotzak, trekt zich nergens wat van aan. We zullen je missen.
In memoriam: Dick Wagensveld, bassist. (1957 – 2011)
(gelieve geen reacties)