…toch niet?

Ik ga  mijn onlangs geopende facebook-account deleten. Natuurlijk geloof ik in netwerken, onderzoek heeft immers uitgewezen dat het de manier is om als artiest te overleven, maar ik ben ook enorm gesteld op mijn privacy. Toegegeven: ik heb veel oude muziekvrienden terug gevonden en daar weer leuk contact mee gehad. Maar even snel als ik ze vond, ben ik ze weer vergeten of kwijtgeraakt. En laten we wel zijn: wie schrijft nou op zijn social network dat ‘ie diep in een dip zit, z’n vrouw het al jaren met z’n beste vriend doet en dat zijn of haar nieuwe cd eigenlijk voor geen meter loopt? En laat oppervlakkig geneuzel nou net iets zijn waar ik al mijn hele leven een gezonde edoch grote weerzin tegen heb…

Er zijn veel artiesten en andere publieke figuren die middels twitter en facebook een grote schare fans verzamelen. Noem mij maar ouderwets, maar ik kan er niks mee. Als Maxime Verhagen tijdens crisisoverleg in het torentje twittert dat er gelukkig rijst met saté wordt geserveerd, denk ik: ‘Gozer, get a life! Doe je werk en besteed de energie die je in het twitteren steekt liever in het zenden van hulpgoederen aan Haïti.’

Afijn, ik bereik door mijn non-social-network-opstelling dus niet de fans die ik zou kunnen bereiken …..wellicht. Well…..frankly, I don’t give a damn!  Ik ben trots op het kleine clubje dat mij via deze site trouw volgt. Dat voelt fijn en daar schuilt het ware vriendschapsgevoel. Weg met de virtuele vriendschappen. Ik wil goede gesprekken, je in de ogen kunnen kijken en je vast kunnen pakken als je troost nodig hebt. Tot in de echte wereld.

Alle liefs

X

p.s. Er staat weer een nieuw clipje onder clips… Een reportage over een tv-opname. Kiek mar efkes!